Earth Is A Black Hole
Earth Is A Black Hole geeft Teenage Wrist een helderder, directer geluid zonder de gitaren te verwijderen die het eerdere werk zo aantrekkelijk maakten. Vervorming overheerst minder, Marshall Gallaghers stem is duidelijker en elektronische details helpen de arrangementen bewegen. Het zit tussen dromerige alternatieve rock en een veel opener popvorm.
Yellowbelly toont de verandering sterk. De melodie tilt op en nodigt uit, terwijl de onderliggende stemming onrustig blijft. Gallagher behandelt het contrast goed. Hij heeft kracht voor een groot refrein, maar emotionele kleur telt meer dan zijn bereik tonen.
High Again arrangeert avontuurlijker. Een synthetische beat en waterige gitaar scheppen rust voordat de song naar een groot popslot groeit. De ambitie wordt niet verborgen, maar de elektronica heeft een doel. Ze verandert de schaal in plaats van alleen een gitaar te versieren.
De balans werkt ook in direct materiaal. New Emotion heeft heldere energie en Wasting Time een vastberaden poppunkrand. Grungeklanken en zwevende productie houden gewicht. Teenage Wrist presenteert zijn eerdere karakter directer in plaats van het achter te laten.
Die breedte geeft soms onhandige verbindingen. Stijlen vormen niet overal een soepel verloop. Grote gebaren mikken af en toe hoger dan de composities dragen. Stella laat dat in het slot horen: de groei belooft een grotere ontlading dan er komt. De beste songs brengen melodie en arrangement samen op niveau.
Ondanks die grenzen is dit een waardevolle stap. De songs zijn toegankelijk, de productie geeft ruimte en Gallagher staat comfortabel centraal. Earth Is A Black Hole heeft genoeg warmte tegenover donkerte. Wie melodieuze gitaarmuziek met nevel en elektronische verrassingen zoekt, vindt hier een boeiend begin.
