Duck
Duck geeft The Aristocrats veel ruimte voor hun combinatie van rock, jazz en muzikale humor. Gitarist Guthrie Govan, bassist Bryan Beller en drummer Marco Minnemann spelen negen instrumentals vol scherpe wisselingen en detail. Het verhaal volgt de onwaarschijnlijke reis van een eend, maar het spel telt meer dan het plot. De sterkste stukken verbinden techniek met herkenbare ideeën.
Hey, Where's MY Drink Package? opent levendig en brengt de drie instrumenten krachtig samen. Aristoclub voegt een stevigere dansachtige groove en melodische aantrekkingskracht toe. Sgt. Rockhopper houdt de vaart met een grote riff en een ritmesectie die drukke passages grond geeft. Het begin hoort bij de overtuigendste delen.
Gitaar is vanzelf een grote attractie, maar dit is geen soloplaat met begeleiding. Beller is nadrukkelijk aanwezig en Minnemann helpt tussen intensiteitsniveaus bewegen. Door de heldere productie blijven die partijen te volgen wanneer het arrangement ingewikkelder wordt.
Ook de stemming verandert nuttig. Sittin' With A Duck On A Bay geeft een losse funkklank, met speelse gitaar die bij de titel past. Muddle Through en Slideshow laten meer sfeer toe. Govans overgang van zachtere melodie naar snelheid op Slideshow werkt doordat beide kanten een plaats hebben.
Lange ontwikkelingen overtuigen minder wanneer de interactie interessanter wordt dan de melodie. Soms hoor je vooral een jamsessie tussen uitstekende spelers. Die vraagt aandacht voor detail zonder een even sterke melodische reden. Wie kortere instrumentals prefereert, kan techniekfocus beperkend vinden.
Toch heeft Duck genoeg karakter voor de reis. Het slot voegt kleuren toe, waaronder viool op This Is Not Scrotum. Het trio blijft manieren vinden om samen te spelen. Het is veeleisende maar plezierige fusion. Humor, sterke grooves en serieus vakmanschap kunnen hier dezelfde ruimte delen.
