Clairvoyant
Clairvoyant zet sfeer centraal in The Contortionists progressieve geluid. De gitaren blijven gedetailleerd en de ritmes verschuiven nog steeds. Melodie, toetsen en Michael Lessards heldere zang krijgen meer ruimte. Het resultaat is vaak kalm zonder leeg te worden. De band gebruikt techniek om binnen de stemming te bewegen, niet om elke partij vooraan te zetten.
Monochrome (Passive) bepaalt de toon met synthesizers, een zware onderbreking en terugkeer naar opener gitaren. Godspeed zet die ruimte voort. Reimagined biedt een van de duidelijkste melodieën. Lessards zanglijn maakt de song toegankelijk, terwijl bas- en gitaarklanken het arrangement eronder actief houden.
Het titelnummer geeft meer gewicht. Wisselende ritmes en zware gitaarpassages tonen dat kracht nog belangrijk is binnen de beheersing. The Center werkt daarna met een herhaalde gitaarfiguur. Toetsen en zachtere klanken krijgen geleidelijk meer plaats. De plaat ontwikkelt zich dus door kleine veranderingen én grote contrasten.
Relapse en Return to Earth behoren tot het sterkere late materiaal. De eerste verbindt een pulserend elektronisch begin met ingewikkelder gitaar- en drumwerk. De tweede bouwt geduldiger. Zang en synths leiden naar een veel breder slot. De gitaren voegen gewicht toe zonder de kenmerkende ruimte weg te nemen.
Monochrome (Pensive) sluit die aanpak langer af. Het brengt melodie, sfeer en zwaarte samen met gevoel voor schaal. Over het hele album kan de kalmte wel te consequent worden. Wie hardere ritmische impact of ruwere zang wil, vindt lange rustige passages misschien minder boeiend.
Clairvoyant is het sterkst wanneer het zachte oppervlak genoeg detail bevat om te blijven bewegen. Dat gebeurt vaak. The Contortionist verdedigt gitaarmuziek waarin klank en melodie evenveel waard zijn als complexiteit. Het gewicht is er nog. De zorgvuldig gekozen inzet ervan levert de memorabelste momenten.
