Time Well
Cloakroom geeft de zachte kant van zijn muziek op Time Well meer plaats. De vervormde gitaren blijven groot, maar rustige zang, akoestische details en trage ontwikkeling tellen even zwaar. De band voelt zich thuis in die bredere omgeving. De uitdaging is om de lange reeks in beweging te houden wanneer zoveel op dezelfde ingehouden stemming rust.
Gone But Not Entirely neemt tijd om de plaat neer te zetten. Drums geven een eenvoudig vertrekpunt voordat het arrangement eromheen groeit. Big World voegt meer gitaargewicht toe. Concrete Gallery houdt een stevig, terugkerend patroon onder Doyle Martins sombere stem.
Seedless Star verandert de klank sterker. Dichte gitaren en actiever spel geven de song meer aanwezigheid. Daarna verleggen vervorming en een rustige pianopassage de omgeving. Het contrast werkt doordat beide kanten genoeg tijd krijgen om aan te komen.
The Sun Won't Let Us Go is om andere redenen effectief. Akoestische gitaar en ingehouden samenzang geven een zachte basis. Elektrische klanken eromheen voegen ruimte toe. Melodische details liggen open, niet verstopt onder een muur lawaai. Het is een duidelijk voorbeeld van kracht vinden door in te houden.
Ook het titelnummer haalt karakter uit rustig spel. Akoestische slaggitaar en een heldere leadlijn staan rond de ongehaaste zang. Dat maakt de song beschouwend. Sickle Moon Blues brengt een countryachtig accent in een zwaardere ritmische omgeving.
Soms wordt het geduld een zwakte. Hymnal en delen van Sickle Moon Blues duren langer dan hun ideeën nodig hebben. Het hele album vraagt veel aandacht. Vaste zang en traag tempo laten passages in elkaar overvloeien. Subtiele arrangementen belonen zorg, maar de composities rechtvaardigen niet steeds de lengte.
Time Well blijft interessant en wisselvallig, met een sterke identiteit. De beste songs laten meer horen dan herhaling van een grote gitaarklank. Meer beheersing in de omvang van het geheel zou de rustige ontdekkingen duidelijker naar voren brengen.
