Chameleon
Chameleon werkt met de druk van gelaagde gitaren. Trauma Ray bouwt zijn debuut rond zware shoegaze. Melodieën stijgen door vervorming omhoog in plaats van helder erboven te staan. Drie gitaren geven de band uit Texas een brede vorm. Alleen omvang verklaart het resultaat niet.
Torn laat goed horen hoe het gewicht met een verdere zangmelodie in evenwicht blijft. De gitaar is dik zonder de songvorm te verwijderen. Het titelnummer voegt een scherpe posthardcorerand toe. Daardoor biedt het een directere ingang tot dezelfde wazige omgeving. Beide zijn uitnodigende voorbeelden van een vertrouwde stijl die zorgvuldig wordt gebruikt.
De bredere sfeer is onrustig. Melancholische gitaarlijnen en feedback vullen ruimte rond de stem. De plaat is donkerder dan het zwevende oppervlak doet vermoeden. Dat verbindt zware passages met de songs. De band werkt het best wanneer het arrangement een melodie laat bestaan die je door het lawaai volgt.
Het zeven minuten lange U.S.D.D.O.S. geeft een langer slot. De opener klanken gebruiken ruimte anders en hoeven niet elke gitaar vooraan te houden. Die verandering helpt. Een lichter arrangement tegenover een volledige geluidsmuur kan nuttiger zijn dan nog meer volume.
De zwakte is hoe beheerst de grote momenten blijven. De muziek suggereert vaak een uitbarsting zonder haar helemaal te geven. Sommige melodieën laten minder achter dan het gewicht belooft. Een groot gitaargeluid kan niet elke passage dragen. Minder onderscheidende songs hebben een helderder refrein of sterkere sfeerwisseling nodig.
Toch introduceert Chameleon Trauma Ray effectief. Het sterkste schrijven geeft gitaarlagen een doel en verbindt kracht met toegankelijke zang. Liefhebbers van zware shoegaze vinden veel om te volgen. Het hele album is alleen minder opvallend dan zijn beste passages.
