How to Disappear
Casey keert op How to Disappear terug met een ruimtelijkere versie van zijn emotionele posthardcore. De band uit Wales geeft melodie en cleane zang meer plaats. Songs ontwikkelen zich via lagen en geleidelijke veranderingen, in plaats van voortdurend op screams te leunen. Dat past bij Tom Weavers stem, al missen de grote arrangementen soms een sterkere uiteindelijke ontlading.
Unique Lights introduceert de verschuiving in een treurige, open omgeving. De gitaren hebben een bredere sfeervolle rol en geven de stem voldoende ruimte om de song te dragen. I Was Happy When You Died bouwt vervolgens van een ingehouden couplet naar een veel groter refrein. Het geeft het begin meteen emotioneel gewicht zonder volledig terug te keren naar het ruwe bandgeluid.
Die kant is niet verdwenen. Sanctimonious en Bite Through My Tongue bevatten nog uitbarstingen van hardere zang. Daardoor voelt het cleane materiaal als een keuze, niet als een verloren vermogen. Casey gebruikt de zware momenten spaarzamer, zodat ze de spanning binnen een song kunnen veranderen.
Blush laat het duidelijkst horen hoe goed de rustige aanpak kan werken. Piano en zachtere gitaar staan in een ruimtelijke productie. De beheersing laat de melodie op zichzelf indruk maken. Het arrangement hoeft niet enorm te worden om volledig te voelen. Casey kan met een klein muzikaal gebaar veel overbrengen.
Those That I'm Survived By heeft aantrekkelijke akoestische en slidegitaarlagen en bouwt daarna kouder en krachtiger op. De beweging is zorgvuldig uitgevoerd, maar het slot zou verder mogen gaan. Dat bezwaar keert terug: de band is goed in groter worden, alleen levert niet elke toename een even sterke ontlading op.
Het laatste deel bevat meerdere overtuigende momenten. Space Between en het afsluitende titelnummer brengen melodieuze gitaren en ritmesectie samen tot een hecht geheel. De muziek blijft helder genoeg om het gevoel centraal te houden.
How to Disappear is een doordachte terugkeer met uitstekend ingehouden materiaal. Het verzorgde, filmische karakter past vooral bij wie sfeer en cleane melodie zoekt in posthardcore. De afgenomen agressie kost de grote songs soms impact. De beste arrangementen geven die zachtere richting wel een overtuigende reden.
