Act V: Hymns with the Devil in Confessional
Op Act V: Hymns with the Devil in Confessional geeft The Dear Hunter de theatrale rock een donkerder omgeving. De melodieuze aantrekkingskracht blijft behouden. Orkestrale passages, jazzkleuren en rustige songs staan naast stevige gitaarmuziek. De breedte is groot, maar de arrangementen houden genoeg vorm om het album samenhang te geven.
Regress introduceert het geluid met een ingetogen combinatie van stem, akoestische gitaar en strijkers. The Moon / Awake laat de band daarna voller klinken. Het zet de grotere dramatische beweging van de plaat neer.
Cascade begint lichter en krijgt daarna een donkerder karakter. De opbouw geeft Crescenzo's zang ruimte om dringender te worden. Strijkers brengen beweging om hem heen. The Revival kiest een ander soort energie, met een dansbaarder ritme en een herkenbare saxofoonpassage.
Mr. Usher (On His Way to Town) schuift verder richting jazz en bigbandtheater. Het speelse karakter verandert de stemming duidelijk. The Haves Have Naught maakt de theatrale aanpak nog explicieter met het samenspel tussen Crescenzo en Gavin Castleton.
Light biedt een rustige akoestische pauze. Ook Melpomene toont de waarde van de zachte arrangementen. Piano, harp en strijkers maken ruimte rond de stem.
The Flame (Is Gone), The Fire (Remains) en The March brengen tegen het einde stevigere rock. De energie geeft het laatste deel richting. Orkestrale veranderingen houden het zware materiaal verbonden met de rest. A Beginning werkt naar een groot slot toe, voordat het een rustigere laatste indruk achterlaat.
De lengte en verwijzingen naar eerder werk vragen aandacht, vooral als je hier voor het eerst met de reeks kennismaakt. Toch bieden de songs genoeg om te volgen zonder het hele verhaal te kennen. Act V slaagt met heldere melodieën, expressieve zang en arrangementen die de vele stijlen laten samenwerken. Het is ambitieuze progressieve rock met een sterk gevoel voor muziektheater.
