After the Party
Ouder worden is op After the Party niet automatisch een verdienste. De personages van The Menzingers hebben meer ervaring, maar niet per se meer geld, zekerheid of gezond verstand. De band laat die ongemakkelijke kloof levendig en herkenbaar klinken. Heldere melodieën dragen verhalen waarin een gemakkelijke uitweg zelden voorhanden is.
Tellin' Lies is een uitstekende opener. Het begin klinkt nonchalant en bijna uitdagend zelfverzekerd. Aan het einde komt meer onrust boven. Het voelt als iemand die de grap niet langer kan volhouden. Het arrangement onthult iets dat de eerste voordracht probeert te verbergen.
Lookers maakt nostalgie net zo overtuigend ingewikkeld. Het refrein is helder en uitnodigend, maar de terugblik op de jeugd blijft zelfbewust genoeg om geen simpel feest te worden. Midwestern States brengt de onzekerheid naar een concrete relatie. Genegenheid en afnemende mogelijkheden bestaan er ongemakkelijk naast elkaar. Het raakt doordat het ene gevoel het andere niet opheft.
Rond die grote refreinen zit nuttige afwisseling. Black Mass geeft een zachtere shuffle en meer ruimte. Bad Catholics laat de humor speels klinken, niet alleen bitter. De gitaren blijven helder en krachtig. De zang klinkt verweerd genoeg om de verhalen geloofwaardig te maken zonder van elke regel een demonstratie van uitputting te maken.
Niet elk personage is even goed uitgewerkt. Charlie's Army leunt op een bekende romantische confrontatie. Sommige meezingpassages staan ook wat te klaar om precies te vertellen wat je moet voelen. De plaat is sterker wanneer een klein detail de emotie al draagt voordat het refrein die vergroot.
Het titelnummer vindt een ongewoon warme plek om te stoppen. Daarna brengt Livin' Ain't Easy de praktische zorgen terug die warmte niet oplost. Dat is een slim slot. After the Party laat genegenheid en een goede song ertoe doen, maar vergeet niet dat ze het ook de volgende ochtend moeten zien te redden.
