Between the Heart and the Synapse
The Receiving End of Sirens laat op Between the Heart and the Synapse overtuigend horen waarom posthardcore meer bewegingsruimte verdient. Gelaagde gitaren en meerdere zangstemmen gaan samen met elektronica, piano en zware ritmewisselingen. Er zijn veel directe melodieën, maar de arrangementen blijven zelden op één plek. Het boeit vooral hoe natuurlijk de benaderingen aansluiten.
Het korte elektronische Prologue leidt naar Planning a Prison Break. Al vroeg blijkt hoe uitnodigend een uitgebreide song kan zijn. Melodie en refrein geven een gemakkelijke ingang. Terugkerende zangideeën verbinden ook de lange reeks. Bekende details krijgen zo een plek in de veranderende muziek.
The War of All Against All kiest meer kracht. Een nadrukkelijk ritmische opening groeit naar een groot zangarrangement. Zware gitaren en verschuivende ritmes voeren daarna de druk op. De stemmen blijven belangrijk. De band zet niet één zanger boven de muziek, maar laat partijen overlappen en aan dezelfde beweging bijdragen.
Het rustige materiaal biedt contrast. Intermission vermindert de intensiteit met piano en trage ontwikkeling. Flee the Factory eindigt lichter met jazzinvloeden en verbindt zo met de synths van Dead Men Tell No Tales. Zulke overgangen maken de stijlen onderdelen van een gezamenlijk ontwerp.
Broadcast Quality toont het bereik bijzonder duidelijk. Heldere punkmelodie, zwaar spel en meer koorachtige zang volgen elkaar op. De wisselingen zijn groot, maar de melodische richting blijft herkenbaar. Instrumenten hebben eigen rollen zonder het arrangement als meerdere strijdende bands te laten klinken.
Met ongeveer zeventig minuten vraagt de plaat veel tijd. De lagen en veranderingen maken een volledige luisterbeurt veeleisend, ook wanneer de songs afzonderlijk sterk zijn. Een strakker verloop zou sommige passages meer impact geven. Toch levert de ambitie iets eigens op: een album met memorabele zang, gedetailleerd spel en verbindingen die verder gaan dan het einde van elke song.
