Under Soil and Dirt
Under Soil and Dirt beweegt met het zelfvertrouwen van een band die precies weet waar elke tel hoort. De gitaren zijn druk, de drums draaien scherp bij en Parker Cannon valt melodieën aan alsof zacht zingen het punt zou missen. Die precisie maakt het debuut van The Story So Far spannend. De songs lijken te willen overstromen en blijven toch strak georganiseerd.
Roam en Quicksand tonen hoe goed dat werkt. Verwarde persoonlijke frustratie wordt een direct refrein. Onder de stem gebeurt genoeg om de herhaalde regels interessant te houden. Kleine gitaarfiguren geven eigen melodisch karakter naast de akkoorden. De band kan hard raken zonder elk instrument hetzelfde te laten doen.
High Regard profiteert van de instrumentale ruimte. Het is prettig om de muzikanten rond Cannons woorden te volgen, ook wanneer zijn boosheid bekend wordt. Placeholder verandert het oppervlak met akoestische gitaar. Zijn krachtige stem houdt het verbonden met de rest. De rustige begeleiding laat horen hoeveel intensiteit uit de zang zelf komt.
De teksten zijn moeilijker zonder voorbehoud te prijzen. Sommige relatiesongs veranderen gekrenkte trots in oordelen. Daughters is bijzonder onaangenaam over de beschreven persoon. Door de sterke melodieën zie je die houding gemakkelijk over het hoofd. Toch beperkt die houding het emotionele bereik van muziek die verder een hele zaal uitnodigt.
Met elf tracks blijft de plaat gericht. De constante zangdruk laat weinig ruimte voor een andere blik. De sterkste momenten ontstaan wanneer het arrangement de soepelheid biedt die Cannon tegenhoudt. Under Soil and Dirt slaagt door die arrangementen en de kracht van de melodieën. Het vangt jeugdige frustratie levendig, inclusief de kanten die een kritischer antwoord verdienen.
