In Love and Death
The Used overtuigt op In Love and Death vooral wanneer de band ongeduldig klinkt. Take It Away opent met harde gitaren en zang die onder druk steeds van vorm verandert. Bert McCracken kan een eenvoudig refrein onvoorspelbaar maken. De band geeft hem genoeg kracht in het arrangement om dat bij te houden.
I Caught Fire komt net zo direct binnen, maar voelt warmer. De gitaarakkoorden bewegen helder naar de melodie. McCrackens stem geeft een nuttig ruw randje. Deze openers tonen hoe goed de band toegankelijk schrijven en een onrustige uitvoering combineert.
Wanneer het tempo daalt, wordt de plaat wisselvalliger. All That I've Got heeft een sterke melodie en helder emotioneel middelpunt. Omliggend materiaal vertrouwt soms op het bekende contrast tussen zachte passages en grote uitspraken. Het gevoel is duidelijk, maar de muzikale route ernaartoe vertelt minder.
De drums houden de rustige songs actief. Kleine veranderingen onder de zang geven detail wanneer de gitaren vooral de melodie ondersteunen. McCracken blijft ook bij algemene teksten effectief aanwezig. Zijn accenten kunnen een regel ingewikkelder laten voelen dan de woorden zijn.
Sound Effects and Overdramatics keert welkom terug naar de scherpe aanval. De titel past bij spel dat abrupte veranderingen en rauwe zang als muzikaal materiaal behandelt. De intensiteit is hier verbonden met de structuur, in plaats van als effect bovenop een gewone song te komen.
Afsluiter I'm a Fake heeft veel energie. De herhaalde zelfbeschuldiging wordt alleen minder interessant naarmate ze doorgaat. Die spanning zit door de hele plaat: sterk brengen moet soms compenseren voor composities die hun probleem te vaak benoemen. In Love and Death bevat verschillende uitstekende songs en een bekwame band. Het beloont vooral wanneer het spel een gevoel in beweging omzet en meer geeft dan opnieuw nadrukkelijk verklaarde pijn.
