The Used
Bert McCracken geeft het debuut van The Used een stem die zelden binnen één soort nummer op zijn gemak lijkt. Hij kan krachtig schreeuwen en vervolgens helder melodieus zingen, zonder dat je het gevoel krijgt dat een andere zanger het overneemt. Die flexibiliteit geeft een gevarieerde plaat een sterke emotionele samenhang.
Maybe Memories begint met de ruwe kant. De gitaren duwen hard en de stem lijkt bijna te breken. Het arrangement heeft genoeg vorm om die kracht te benutten. Say Days Ago is net zo rusteloos. Drums en gitaren dragen zelf bij aan de opwinding, in plaats van op de zanger te wachten.
The Taste of Ink toont de popinstincten duidelijk. Het ritme is direct en het refrein ontlaadt. McCracken bewaart genoeg spanning in zijn stem om het niet te comfortabel te maken. De pakkende melodie werkt doordat de frustratie in de aanloop tastbaar is.
Buried Myself Alive vindt opnieuw een sterke balans tussen een toegankelijke melodie en een schurende uitvoering. De veranderingen in de zang horen bij de wisselende emotionele druk. Blue and Yellow is opener. De melodie mag genegenheid dragen zonder steeds naar geschreeuw terug te moeten.
Het brede bereik is aantrekkelijk, maar maakt het ook wat lastiger. De vroege agressie en latere ballads horen niet altijd vanzelfsprekend bij dezelfde reeks. Sommige tekstuele pijn onderscheidt zich minder dan de uitvoering. De band overtuigt meer wanneer een concrete melodie die intensiteit een bestemming geeft.
On My Own is het duidelijkste rustige moment. De kwetsbare stem en ingehouden begeleiding bewijzen dat McCracken geen volume nodig heeft om te boeien. Dat telt op een debuut dat zo vaak met de zware passages wordt verbonden. The Used werkt doordat kwetsbaarheid en agressie bij elkaar horen. De omslagen kunnen abrupt zijn, maar de beste songs laten ze noodzakelijk voelen, niet alleen dramatisch.
