Pawn Shoppe Heart
Pawn Shoppe Heart geeft The Von Bondies een helder geluid zonder hun kracht glad te strijken. De gitaren en drums komen stevig naar voren, maar Jason Stollsteimers zware stem heeft genoeg eigen ruimte. Dat maakt de songs overzichtelijker dan een dichte muur van garageruis. De band behoudt zijn felle kant en gebruikt de betere afwerking vooral om die overtuigender te laten binnenkomen.
No Regrets begint met een dikke gitaarbeweging en een stampend ritme. Er zit iets van glamrock in de manier waarop het nummer zich voortbeweegt. De uitvoering blijft ruw genoeg om er geen nette stijloefening van te maken. Het is een sterke opening die de verhouding tussen melodie en aanslag meteen duidelijk maakt.
C'mon C'mon brengt die onderdelen het beste samen. De snelle verschuivingen in kracht en de zang die op elkaar antwoordt geven een korte song veel beweging. Het refrein blijft gemakkelijk hangen, zonder dat de gitaren hun scherpe kant verliezen. De directheid is hier een kracht.
Not That Social geeft Carrie Smith de hoofdrol en laat een andere zangstem het karakter van de band veranderen. Ook The Fever haalt plezier uit het verschil tussen de stemmen. Mairead neemt juist meer tijd en laat Stollsteimers volle voordracht boven een tragere, galmende bluesomgeving werken. Niet iedere song hoeft dezelfde snelheid te hebben om te overtuigen.
De plaat haalt het niveau van haar sterkste single niet voortdurend. Vooral wanneer de band langer in zijn donkere blueskant blijft hangen, zijn de melodieën minder trefzeker. Mairead had ook wat korter gekund. Toch heeft Pawn Shoppe Heart meer te bieden dan één opvallend nummer. De zangpartijen, het stevige drumwerk en de herkenbare riffs geven genoeg karakter. Het album is ongelijk, maar de beste songs laten goed horen hoe krachtig deze combinatie kan zijn.
