Human
Human houdt Three Days Grace dicht bij het gevestigde geluid. Dikke gitaren, duidelijke refreinen en gepolijste productie geven Matt Walst een vertrouwde zangomgeving.
Human Race opent elektronisch voordat de gitaren overnemen. Het leadspel tegen het einde geeft een goede vonk. Herhaalde zangfrasen maken het arrangement minder boeiend dan de introductie belooft.
Painkiller is directer. De stevige gitaaraanval en toegankelijke stem geven vroeg focus. Het werkt als geconcentreerde radiovriendelijke rock. De soepele productie vermindert wel sfeer die de uitvoering eigen had kunnen maken.
Fallen Angel verandert de stemming beter. Een trage, door piano geleide omgeving laat Walst expressiever worden. De terughoudendheid vormt een welkom contrast met de zware songs. Hier sluiten emotionele bedoeling en muzikale omlijsting nauw aan.
Landmine keert terug naar forse riffs en een breed refrein. De kracht overtuigt. Bekende structuur en botte beelden maken het minder memorabel dan het spel suggereert. Tell Me Why spreekt melodisch duidelijker aan, met even direct onderwerp en frasering.
I Am Machine is de sterkste uitdrukking van de kern. Gitaarspel en overtuigde zang geven meer energie dan veel omliggend materiaal. De hook heeft een doel en staat niet alleen op het verwachte moment.
Het probleem wordt gaandeweg duidelijk. Vergelijkbare akkoordenpatronen en emotionele taal maken songs moeilijk te onderscheiden. Het gepolijste geluid laat weinig rauwheid als extra interessebron over.
Human is vakkundig en soms boeiend, maar wisselvallig geschreven. Walst kan de sterke melodieën dragen. De band weet nog een zwaar refrein neer te zetten. Enkele overtuigende songs maken de hoeveelheid bekend materiaal eromheen niet helemaal goed.
