The End Will Show Us How
Met Mark Tremonti's naam op de hoes weet je ongeveer waar de gitaren zullen staan. The End Will Show Us How heeft veel grote riffs en veeleisend spel. Toch ontstaan enkele van de sterkste momenten door de manier waarop hij zijn stem daaromheen gebruikt.
The Mother, the Earth and I is een goede opener. Het geeft de muziek ruimte om zich te ontwikkelen en klinkt beschouwender dan een eenvoudige zware entree. De gitaar houdt gewicht, maar de song maakt ook plaats voor twijfel en melodie.
One More Time valt directer aan. De snelle gitaarfiguur aan het begin geeft het een duidelijk doel. Tremonti's zang vormt de agressie tot iets met een herkenbaar emotioneel verloop. Just Too Much is ook een hoogtepunt, gebouwd op een krachtige lage riff en een melodie die daar stevig mee verbonden voelt.
Nails zet de thrashinvloed verder aan. De leadgitaar klinkt scherper en het ritme geeft de song veel vaart. Tremonti kan dit materiaal duidelijk moeilijk maken om te spelen. De partijen zijn wel zo gearrangeerd dat je als luisteraar het middelpunt blijft vinden.
Het titelnummer is vooral door zijn beheersing interessant. Het helderdere begin en de latere solo bouwen de muziek op een andere manier op. It's Not Over laat de zang meer van het gevoel dragen. Die songs maken van het album meer dan een verzameling zware gitaarpartijen.
Sommige keuzes zijn vertrouwd. De balans tussen een harde riff en een emotioneel refrein staat inmiddels vast. Verschillende tracks blijven dicht bij dat patroon. All the Wicked Things verandert dat op een nuttige manier met zijn door toetsen gedragen begin. Het suggereert nog een richting die verder onderzoek waard is.
Dit is een zelfverzekerde, stevige plaat van een muzikant die zijn sterke punten kent. Het gitaarspel is uitstekend, de zang wordt beter en de bedachtzamere arrangementen geven de belangrijkste redenen om terug te komen. Tremonti hoeft zijn riffs niet op te geven om de songs meer te laten vertellen.
