Marching in Time
Marching in Time verschuift binnen Tremonti's bekende zware rock meerdere accenten. Brede melodieuze refreinen blijven naast snelle metalaanvallen en afgemeten riffs staan. Kleine veranderingen in ritme, klank en zang geven de afzonderlijke songs duidelijker karakter. Dat houdt de plaat boeiend.
A World Away opent met krachtige drums en bas voordat de gitaren aanvallen. De donkere introductie en snelle riffs overtuigen meteen. Mark Tremonti houdt de melodie met zijn zang makkelijk te volgen.
Now and Forever legt meer nadruk op groove. Het centrale gitaarpatroon pulseert. Tegen het einde wordt vooral de riff belangrijk, in plaats van alle aandacht aan een solo te geven. Die kleine verandering beweegt anders dan het vertrouwde snelle materiaal.
Let That Be Us verbindt melodieuze gitaarideeën met hard ritme. Bleak is ruwer. Een eenvoudige gitaaromgeving rond de stem en een akoestische passage geven andere spanning. Het zware geluid wordt zo niet volledig gelijkvormig.
The Last One of Us blijft ingetogen. Het relatief kale balladarrangement laat ruimte voor zang. De laatste leadgitaar voelt losser dan de gebruikelijke precisie. Ook Not Afraid to Lose geeft een effectief langzaam moment met expressieve zang.
Het titelnummer eindigt breder. Rustige gitaar wisselt zwaar spel af. De melodie krijgt ontwikkelruimte in een lang arrangement. Die omvang overtuigt. De lange solo's tegen het einde konden korter zonder de song te verzwakken.
Dat is ook de bredere beperking. Sterk spel voorkomt niet dat herhaalde grote refreinen en forse arrangementen vermoeien.
Toch gebruikt Marching in Time bekende ingrediënten goed. Tremonti maakt een sterke plaat zonder de passende stijl los te laten.
