Dust
Dust verbindt snelle, stevige gitaren met een zelfverzekerdere melodieuze stem. Tremonti houdt de zware aanval dicht bij brede refreinen. De muziek spreekt daardoor buiten de metalinvloeden aan. Het spel is sterk. De songs halen niet altijd hetzelfde niveau.
My Last Mistake opent effectief. Tempo, krakende riffs en direct refrein laten de kanten nauw aansluiten. The Cage en Once Dead houden vroege energie vast. De ritmesectie houdt snelle passages strak en beheerst.
Het titelnummer maakt met een brede melodie meer indruk. Mark Tremonti geeft het refrein een duidelijk gevoelsmiddelpunt. De solo vergroot de song zonder dat kwijt te raken. Het verbindt vaardigheid bijzonder overtuigend met memorabel schrijven.
Ook Tore My Heart Out is een hoogtepunt. De zang werkt sterk. Het arrangement laat ontwikkeling toe in plaats van steeds dezelfde vorm te herhalen.
Unable to See haalt melodie verder naar voren. De ballad toont hoeveel een volledig ontwikkeld refrein kan toevoegen. Elders beloven gitaren en coupletten meer dan de uiteindelijke hook geeft.
De productie is helder en fors. Bas, drums en gitaar dragen bij zonder dat één partij onder een andere verdwijnt.
Herhaling is de grootste zwakte. Meerdere songs volgen dezelfde route door couplet, refrein en gitaarbreak. Never Wrong onderscheidt zich minder. Sommige leadpassages zijn drukker dan de melodie vraagt.
Toch heeft Dust genoeg sterke songs en overtuigde inzet om op zichzelf te staan. Zwaarte en melodie werken wanneer ze hetzelfde heldere idee dienen. Het is vertrouwd van stijl. De gerichtste uitvoeringen maken die vertrouwdheid prettig in plaats van beperkend.
