What the Dead Men Say
Alex Bents drums geven What the Dead Men Say veel karakter. Snelle passages blijven precies, maar wisselende accenten en plotselinge dubbele basdrums geven Triviums bekende gitaar- en zangcontrasten een actievere basis. Vier muzikanten drijven elkaar aan en elke partij helpt de beweging.
IX introduceert het titelnummer zonder de sfeer te verbreken. Het beheerste begin laat het volledige arrangement groot aanvoelen. Het refrein geeft meteen een melodisch middelpunt. Matt Heafy's heldere stem klinkt op zijn gemak binnen dat gewicht. De zware en toegankelijke kanten delen de ruimte, in plaats van volledig apart aan de beurt te komen.
Catastrophist werkt het idee met verschillende tempowisselingen uit. De vroege groove ondersteunt een sterke zangmelodie. Latere instrumentale passages maken het nummer onrustiger. De leadgitaar geeft kleur zonder het hele arrangement over te nemen. The Defiant is directer. Een scherpe riff en nadrukkelijk refrein maken een compact punt.
Er zijn ook alternatieven voor die balans. Bleed Into Me laat Paolo Gregoletto's bas een opener omgeving neerzetten. De melodie krijgt ruimte zonder dat de song het gewicht helemaal verlaat. Sickness Unto You gaat de andere kant op. Agressieve drums en gitaardetails maken de vorm rustelozer. Ook wanneer het druk wordt, voelen de overgangen doelgericht.
Bending the Arc to Fear komt minder direct binnen. De schurende aanval geeft minder onderscheidende melodische herkenningspunten. Sommige grote refreinen delen ook een emotionele vorm. Het spel houdt ze krachtig, maar de songs hebben minder eigen gezicht dan het beste materiaal eromheen.
The Ones We Leave Behind eindigt snel en overtuigend. Dat past bij een album dat net zo veel uit aanhoudende fysieke inzet als uit sterke melodieën haalt. Trivium houdt de composities gericht en laat het vakmanschap hoorbaar. De betere songs krijgen diepte door de beweging onder hun refreinen.
