Truth Decay
Truth Decay weet precies waar You Me at Six goed in is. Grote gitaren, nog grotere refreinen en Josh Franceschi die klinkt alsof een gesprek zo slecht is afgelopen dat hij er maar beter over kan zingen. Het is een gemakkelijk te waarderen geluid. De vraag is hoeveel de band daar een heel album lang uit haalt.
Behoorlijk veel, zo blijkt. Deep Cuts is een bijzonder goed begin. De centrale riff veert en het refrein komt krachtig genoeg binnen om de song echt leven te geven. Daarna kiest Mixed Emotions een opener, melodieuzere richting. De volledige titel is haast een alinea, maar de song zelf is veel eenvoudiger. De frustratie komt duidelijk over en het refrein is gemaakt om door een volle zaal te worden meegezongen.
No Future? Yeah Right, met Rou Reynolds, voegt scherpte toe. Zijn bijdrage past in de song en onderbreekt die niet. De extra agressie voorkomt dat het album zich in een comfortabel middentempo nestelt. God Bless the 90's Kids kiest duidelijker voor een meezinger. Dat werkt, al doet de slogan wat meer werk dan de song eromheen.
Daar zit ook het kleine probleem. De band weet naar een groot refrein toe te werken, maar soms klinkt de route te ingeoefend. Een paar songs hebben de juiste klanken en structuur zonder veel achter te laten. Breakdown heeft energie, maar overtuigt minder dan het begin.
De rustigere momenten helpen. A Smile to Make You Weak(er) at the Knees geeft de plaat warmte. A Love Letter to Those Who Feel Lost, met Cody Frost, sluit doordacht af. De wisseling tussen de stemmen geeft die laatste song meer om bij te blijven dan alleen het eerste refrein.
Franceschi heeft genoeg persoonlijkheid om de zwakkere stukken te dragen. De beste nummers zijn ook echt sterk. Truth Decay werkt vooral wanneer achter het grote geluid een concreet gevoel zit. Dat lukt vaak genoeg om de terugkeer naar bekend terrein de moeite waard te maken.
