Nothing as the Ideal
All Them Witches geeft zwaarte tijd op Nothing as the Ideal. Bluesgitaren, stevige bas en ritmes die in een groove durven blijven vormen de basis. De psychedelische kant zit eromheen: vreemde achtergrondgeluiden, langzaam veranderende klanken en melodieën die niet naar een refrein haasten. Het is donker, maar uitnodigend als dat tempo je ligt.
Saturnine & Iron Jaw opent sfeervol voordat zware gitaren verschijnen. Daardoor weegt de riff meer en krijgt rust een actieve rol. Enemy of My Enemy houdt directer zware druk. De korte instrumental Everest laat de gitaar alleen spreken en geeft pauze voor de lange stukken.
See You Next Fall staat centraal. Een basgroove verbindt terwijl de gitaar eromheen werkt. Geleidelijke veranderingen maken spanning zonder één enorme ontlading nodig te hebben. Michael Parks Jr. zingt ingehouden. Hij vecht niet om aandacht, zodat kleine klankbewegingen ruimte krijgen.
Directheid is er ook. 41 valt harder aan en Lights Out haalt kracht uit een vaste, zware duw. Rats in Ruin neemt een lange weg naar het einde. Rust lijkt de song al te laten landen voordat gitaar en drums intenser terugkomen. Die laatste opbouw sluit effectief af zonder het eerdere karakter te veranderen.
De kracht is ook de beperking. Soms groeit een passage zo langzaam dat ze stil lijkt te staan als de details niet pakken. Wie snelle refreinen of om de paar maten een nieuwe riff verwacht, moet hier lang wachten. De rustige zang maakt de langste stukken ook minder direct dan de korte, harde songs.
Toch houdt de band genoeg variatie in de aanpak. Grooves geven deze zware rock een stevige basis voor sfeer en subtiele beweging. Nothing as the Ideal beloont wie een song verder in wil, niet alleen naar het volgende grote moment.
