Parrhesia
Het interessantste gesprek op Parrhesia vindt plaats tussen de drums en de twee gitaren. Animals as Leaders laat partijen elkaar op onvaste manieren overlappen, waarna ze even met opvallende kracht samenkomen. In die ontmoetingen ontstaat het emotionele karakter. Spanning, nieuwsgierigheid en frustratie worden hoorbaar via ritme en klank.
Monomyth laat goed horen hoe het trio een veeleisend arrangement eigenheid geeft. De gitaarfiguren zijn scherp afgetekend. De elektronische achtergrond beweegt er op een andere manier omheen. Matt Garstka antwoordt met drumdetails die het patroon actief houden. Tosin Abasi en Javier Reyes zijn nauw verbonden, maar hun partijen gaan niet altijd dezelfde kant op. Dat verschil geeft veel energie.
Red Miso brengt een vloeiendere sfeer met jazzinvloeden, zonder de zware druk weg te nemen. De elektronica voegt kleur binnen het arrangement toe en staat er niet los naast. The Problem of Other Minds laat de gitaren bijzonder goed op elkaar antwoorden. Binnen een compacte vorm ontstaat een heldere muzikale uitwisseling. Het spel voelt als communicatie, waarbij de technische moeilijkheid bij de uitdrukking hoort. De heldere productie houdt de onderlinge verhoudingen hoorbaar wanneer de ritmes dicht worden.
Thoughts and Prayers geeft de leadgitaar langer een emotionele rol. Micro-Aggressions verstoort de klank met een harder elektronisch randje. De intensiteit kan wel abstract worden. Sommige snelle veranderingen maken meer indruk als staaltjes samenspel dan als memorabele compositiemomenten. De korte rustige passages bieden maar beperkt verlichting van alle concentratie. Gordian Naught sluit krachtig af met de zware taal van het trio. De plaat slaagt het duidelijkst wanneer een frase eerst gevoel mag dragen voordat de band verdergaat. Die momenten geven de precisie een menselijke schaal. Complexiteit wordt zo een manier om iets te vertellen, niet een drempel om binnen te komen.
