The Stage
The Stage laat Avenged Sevenfolds vakmanschap grotere vragen ondersteunen. Kunstmatige intelligentie, menselijke ambitie en de omvang van het heelal vormen een conceptueel kader. Veranderende ritmes en bredere instrumentale kleuren maken dat hoorbaar. De vertrouwde melodieuze heavy metal blijft centraal, met arrangementen die daar verschillende routes buiten openen.
Het titelnummer introduceert dat overtuigend. De lange opening laat gitaren en drums een eigen beweging vinden voordat M. Shadows inzet. Latere overgangen verdiepen de song in plaats van alleen delen toe te voegen. Brooks Wackermans drums zijn daarin bepalend. Hij geeft riffs een beweeglijke basis, zodat veranderingen actief en verbonden voelen. Sunny Disposition voegt blazers toe voor een onrustige kleur rond de gitaren, zonder er een trucje van te maken. God Damn biedt geconcentreerdere energie. Niet elke song hoeft een epos te worden voor grote ambities.
Roman Sky werkt het rustige materiaal het best uit. Strijkers verbreden de sfeer. Synyster Gates' leadfrasen antwoorden geduldig en expressief op de zang. Elders kan het spel technisch uitgebreid zijn. Hier telt hoe duidelijk elke frase de stemming draagt. Creating God geeft de gitaar nog een grote kans. De productie houdt drums en details hoorbaar, ook wanneer veel tegelijk beweegt. Shadows klinkt soms onder druk door de omvang, maar zijn ruwheid geeft de grootse passages een herkenbaar menselijk randje.
Exist rekt de schaal het verst op. Een lange instrumentale ontwikkeling gaat door agressie en ruimere passages voordat zang en een gesproken slotbijdrage het perspectief veranderen. Neil deGrasse Tysons slotwoorden verschuiven de aandacht van het fysieke spel. Dat werkt beter als afronding van het concept dan als nieuwe muzikale climax. De afwisseling en samenhang ervoor rechtvaardigen de song wel. The Stage loont doordat de ideeën de speelwijze veranderen. Bekende kwaliteiten krijgen een veeleisender, eigen omgeving.
