The Shit ov God
De titel The Shit ov God maakt het standpunt van Behemoth meteen duidelijk. Subtiel is anders. Interessanter is de vraag of de muziek ook iets tegenover al die provocatie stelt. Meestal is dat het geval.
The Shadow Elite opent met de verwachte kracht: een dichte laag gitaren, een gezaghebbende Nergal en drums die het nummer flink vooruitstuwen. Behemoth weet extreme metal groots te laten klinken zonder de agressie kwijt te raken. De opening laat dat overtuigend horen.
In Sowing Salt bewegen de ritmes en gitaarpartijen minder voorspelbaar. Het klinkt soms wat onsamenhangend, maar dat geeft de song ook een passend onrustig karakter. Vooral de melodische details aan het einde werken goed. Ze bieden iets om je aan vast te houden tussen al het geweld.
Het titelnummer overtuigt minder. De trage, zware mars en de opera-elementen passen binnen het album, maar de botte leus klinkt minder sterk dan het spel erachter. De behoefte om een statement te maken, brengt de song soms terug tot het meest voor de hand liggende deel van de boodschap.
Lvciferaeon werkt beter. De compacte opbouw heeft een uitgesproken blackmetalgevoel en genoeg ritmische beweging om de agressie gericht te houden. Nomen Barbarvm voegt nog meer gewicht toe. In O Venvs, Come! maakt een contrasterend koor de sfeer ruimer.
Met slechts acht nummers blijft de plaat geconcentreerd. Behemoth wisselt snelle aanvallen, langzamere passages en meer ceremoniële arrangementen af zonder de richting kwijt te raken. Het spel blijft een belangrijke reden om te luisteren, ook wanneer de beelden en slogans bekend aandoen.
Dit is niet de plaat waarop je de meest verrassende kant van Behemoth ontdekt. De schokzucht van het titelnummer kan het bovendien lastiger maken om de muziek eromheen serieus te nemen. Toch staat er sterk materiaal op, vooral wanneer gitaren en drums de spanning dragen. Behemoth kan nog altijd indrukwekkend duister klinken. De beste songs geven de band ook echt iets om voor te schreeuwen.
