Mortal
Mortal bewijst hoe veel beweging er kan zitten in deathmetal die op papier weinig nieuws probeert. Necrot blijft bij rauwe zang, zware gitaren en directe nummers, maar verdeelt de kracht zorgvuldig. Snelle stukken krijgen meer effect doordat de band ook durft te vertragen en een riff zijn volle gewicht laat krijgen.
Your Hell opent met gitaarwerk dat onrustig blijft bewegen boven een stevige ritmesectie. Het nummer schakelt tussen aanvallen op snelheid en zwaardere passages zonder zijn lijn kwijt te raken. De zang is diep en scherp genoeg om bij die muziek te passen, maar verdrinkt de rest niet. Je kunt de riffs blijven volgen, ook wanneer de drums meer druk zetten.
Die duidelijkheid is belangrijk voor de rest van de plaat. Asleep Forever geeft melodie een nuttige plek in het gitaarwerk, terwijl Sinister Will meer nadruk legt op een voortstuwend ritme. De nummers klinken als onderdelen van dezelfde plaat, maar de verschillen zitten in hun beweging. Necrot hoeft daarvoor niet ineens een schoon refrein of een vreemd uitstapje toe te voegen.
Het afsluitende titelnummer neemt meer tijd dan de rest. De langere opzet geeft de riffs ruimte om zich vast te zetten, voordat het gitaarwerk later meer naar voren komt. Het voelt daardoor als een bewuste afronding, in plaats van hetzelfde idee nog een paar minuten langer door te spelen. De band houdt de spanning vooral vast door goed te kiezen wanneer iets moet veranderen.
Mortal zal niemand overtuigen die deathmetal vooral te eenvormig vindt. De zang blijft in een beperkt gebied en de basis is nadrukkelijk traditioneel. Binnen die aanpak laat Necrot wel uitstekend zien wat sterke riffs en goed geplaatste tempowisselingen kunnen doen. De plaat is zwaar zonder dicht te slibben, direct zonder gemakzuchtig te worden en consistent zonder al zijn nummers dezelfde vorm te geven.
