Left Hand Path
Het gitaargeluid van Left Hand Path is meteen raak: laag, schurend en zo dik dat de riffs bijna over elkaar heen lijken te vallen. Toch is die klank niet de enige reden waarom Entombeds debuut overtuigt. Onder het lawaai zitten sterke ritmes, slimme overgangen en een opvallend gevoel voor vaart.
Het titelnummer geeft de plaat een indrukwekkende opening. Een schreeuw maakt de weg vrij voor snelle gitaarpartijen, waarna de band geregeld terugschakelt naar een zwaarder ritme. De lange, dreigende melodische afsluiting geeft het nummer een eigen plaats. Het is een uitbreiding van de sfeer die verder op de plaat veel minder nadrukkelijk wordt uitgewerkt.
In Revel In Flesh zit de kracht juist in de directe wisselwerking tussen de riff en Lars-Göran Petrovs ruwe zang. De muziek mag donker klinken, maar de ritmische overtuiging maakt haar ook aanstekelijk. Nicke Anderssons drumfills houden de beweging levendig zonder ieder gaatje dicht te spelen.
Ook When Life Has Ceased en Bitter Loss koppelen snelle, door thrash beïnvloede gitaren aan zwaardere deathmetalpassages. De twee gitaren geven ruimte aan solo's terwijl de onderliggende riff blijft doorwerken. Daardoor behoudt de plaat haar druk, ook wanneer een leadpartij naar voren stapt.
Die constante aanval heeft een keerzijde. Na het openingsnummer zijn de nummers niet altijd even gemakkelijk uit elkaar te houden. Het dichte, overstuurde geluid laat sommige details samenvloeien en de terugkerende tempowisselingen kunnen voorspelbaar worden. De energie vangt veel daarvan op, maar laat niet ieder nummer even duidelijk boven de rest uitsteken.
Left Hand Path blijft vooral sterk doordat het zijn zware geluid met overtuigende songs verbindt. Entombed maakt van ruwe gitaren en harde drums iets dat echt beweegt. De plaat is fel en dreigend, maar heeft ook genoeg ritmisch plezier om steeds terug te lokken.
