Ontological Mysterium
De bas loopt op Ontological Mysterium geregeld met de aandacht weg. Terwijl de gitaren van riff naar riff springen, houdt hij een melodie vast of geeft hij het volgende stuk een zet. Dat tekent de aanpak van Horrendous: iedereen kan hier uitstekend spelen, maar de muzikanten zitten elkaar zelden in de weg. Het klinkt beweeglijk en los, zonder dat de deathmetal zijn kracht verliest.
The Blaze opent opvallend melodieus en bouwt rustig naar steviger gitaarwerk toe. Daarna laat Chrysopoeia (The Archaeology of Dawn) horen hoeveel ideeën deze band in één nummer kwijt kan. Solo's, baslijnen en heldere zangpartijen schuiven tussen de hardere stukken, terwijl de ritmesectie de boel bij elkaar houdt. Het nummer vraagt aandacht, maar de melodieën geven genoeg houvast om meer te horen dan alleen een knappe technische prestatie.
Het album blijft bovendien niet voortdurend op dezelfde snelheid doordenderen. In Preterition Hymn zakt het tempo en krijgt de muziek meer gewicht. De opbouw naar de climax werkt juist doordat Horrendous even de tijd neemt. Aan het einde kiest The Death Knell Ringeth voor directere grooves, een overtuigende afsluiting na alle zijpaden.
Ook de zang zoekt verschillende richtingen op. De rauwe stemmen houden het geheel fel, maar er is ruimte voor heldere zang en vreemdere effecten. Vooral bij Exeg(en)esis kan die aanpak wat afleiden: de psychedelische klank en bewerkte stemmen trekken daar meer aandacht naar zich toe dan nodig lijkt.
Dat blijft een beperkte kanttekening bij een opvallend levendig album. Ontological Mysterium maakt deathmetal avontuurlijk zonder er een lange uitputtingsslag van te maken. De compacte speelduur helpt, maar vooral de combinatie van sterke riffs, hoorbare bas en goed gedoseerde melodie maakt het de moeite waard.
