Planetary Clairvoyance
Planetary Clairvoyance vindt een overtuigend evenwicht tussen zware death metal en een bredere, onrustige sfeer. Tomb Mold maakt de gitaarpartijen ingewikkelder zonder hun directe werking kwijt te raken. De riffs blijven stevig genoeg om een nummer vooruit te duwen, ook wanneer de structuur een onverwachte zijweg kiest.
Beg for Life zet die aanpak meteen neer. Het nummer koppelt zware ritmes aan melodische solo's en een passage met heldere gitaren, waar de lage zang gewoon deel van blijft uitmaken. Dat laatste werkt goed: de band hoeft zijn stem niet volledig te veranderen zodra de instrumenten meer lucht krijgen.
Planetary Clairvoyance (They Grow Inside, Pt 2) heeft een uitgebreide vorm, maar bewaart genoeg duidelijke riffs om de aandacht vast te houden. De overgangen maken de muziek beweeglijk in plaats van alleen druk. Max Klebanoffs stem blijft diep en ruw, waardoor de vreemdere gitaarlijnen hun zware tegenwicht behouden.
Infinite Resurrection laat de band een trager, zwaarder ritme uitwerken dat direct blijft hangen. Cerulean Salvation neemt meer tijd voor de donkere, slepende kant. Beide nummers maken duidelijk hoe belangrijk de eenvoudige werking van een goede riff nog steeds is. De technische passages worden sterker doordat ze niet alles hoeven te dragen.
Het korte Phosphorene Ultimate onderbreekt die beweging met een rustige tussenruimte. Die pauze geeft het geluid meer breedte, maar komt betrekkelijk vroeg en haalt even vaart uit de plaat. Verder blijft de verwantschap met Manor of Infinite Forms duidelijk. Niet ieder nieuw idee geeft de muziek meteen een volledig eigen gezicht.
Toch voelt Planetary Clairvoyance overtuigend op zichzelf. De productie maakt het geluid tegelijk ruim en beklemmend, en de afwisseling tussen zware ritmes en ingewikkelde gitaarpartijen blijft sterk. Tomb Mold laat de muziek groeien zonder het onaangename, fysieke karakter te verliezen. De beste momenten verbinden beide kanten zo vanzelfsprekend dat geen van de twee als toevoeging voelt.
