Human
De kracht van Human zit in de combinatie van ingewikkeld spel en een opvallend compacte vorm. Death stopt veel ideeën in korte nummers, maar houdt meestal een duidelijke richting vast. De gitaren blijven zwaar, de zang is fel en de ritmes krijgen veel meer detail dan een eenvoudige begeleiding zou geven.
Flattening of Emotions begint met drums die meteen de aandacht opeisen. Sean Reinert maakt van zijn partij een beweeglijk onderdeel van het nummer. De riffs volgen met genoeg kracht om de technische details in evenwicht te houden. De muziek klinkt strak, maar niet alsof de uitvoering belangrijker is dan het liedje.
Suicide Machine en Secret Face laten horen hoe goed de gitaren hun ingewikkelde lijnen kunnen laten aansluiten. De riffs veranderen regelmatig van vorm en de solo's geven de nummers extra kleur. Chuck Schuldiners stem houdt alles aan de harde kant. Zijn ruwe, duidelijke voordracht helpt de muziek gefocust te blijven terwijl er instrumentaal veel gebeurt.
Op Cosmic Sea krijgt de bas meer gelegenheid om naar voren te komen. Het instrumentale stuk laat een andere kant van dezelfde muzikanten horen, met ruimte voor sfeer en een herkenbare baspassage. Die afwisseling maakt het gemakkelijker om ook de details van het hardere werk te waarderen. Human hoeft zijn zware basis niet los te laten om breder te klinken.
Het geluid is helder genoeg om veel van het gitaarwerk en de drums te volgen, maar de bas verdwijnt elders te vaak achter de rest. Dat is jammer bij een muzikant die zoveel toevoegt. Ook blijven sommige nummers ondanks hun knappe onderdelen qua karakter dicht bij elkaar.
Die beperkingen maken de plaat nauwelijks minder overtuigend. Human duurt kort genoeg om zijn intensiteit vast te houden en heeft genoeg ideeën om die tijd goed te gebruiken. Death verbindt technische vaardigheid hier aan sterke riffs en duidelijke songs. De complexiteit krijgt betekenis doordat de muziek tegelijkertijd zo direct kan blijven.
