Anareta
Op Anareta blijft een riff zelden lang alleen. Er komt een tweede gitaarlijn bij, de bas kiest een andere beweging of de drums trekken het nummer een volgende hoek in. Horrendous gebruikt die drukte niet alleen om zijn kunde te laten horen. De veranderingen geven de muziek spanning, terwijl de melodieën ervoor zorgen dat er ook iets blijft hangen.
The Nihilist laat meteen horen hoe ver de band binnen deathmetal durft te gaan. De opening combineert onrustig gitaarwerk met een dreigende zangaanpak. Daarna worden de nummers niet eenvoudiger, maar wel steeds rijker aan contrasten. De technische partijen klinken helder genoeg om te volgen en houden tegelijk de harde rand die bij deze muziek hoort.
Een goed voorbeeld is Polaris, dat verschillende soorten zwaarte zonder grote naden aan elkaar zet. Trage stukken en snellere uitbarstingen krijgen ieder hun plaats. In Acolytes zijn het juist de veranderingen in tempo en intensiteit die de opbouw bijzonder maken: na de drukke passages krijgt een opener, melodieuzer slot ruimte om echt aan te komen. Het instrumentale Siderea geeft de plaat weer een andere kleur en voorkomt dat elke overgang door brute kracht moet worden afgedwongen.
Anareta vraagt daardoor wel aandacht. Wie vooral één stevige riff wil volgen, kan tussen de vele bewegingen soms zijn houvast verliezen. De heldere productie helpt, omdat bas, drums en gitaren hun eigen plek houden. De rauwe zang zorgt ervoor dat het geen afstandelijke demonstratie van technische beheersing wordt.
Het knappe is dat de nummers ondanks al die details als nummers blijven werken. De melodieën verbinden stukken die op papier behoorlijk ver uit elkaar liggen. Anareta is stevige, avontuurlijke deathmetal die niet meteen alles prijsgeeft, maar genoeg karakter heeft om die extra aandacht te verdienen.
