Songs of Blood and Mire
Songs of Blood and Mire haalt zijn kracht uit het plezier waarmee Spectral Wound zijn riffs laat bewegen. De muziek blijft scherp en snel, maar klinkt nooit alsof melodie de vijand van felheid is. De gitaren geven ieder nummer duidelijke lijnen, terwijl de zang en de drums de ruwe kant stevig bewaken.
Fevers and Suffering zet meteen een zwaardere, stuwende beweging neer. De drums hoeven niet onafgebroken te razen om het nummer vooruit te trekken. Die aanpak geeft de gitaren extra gewicht en maakt de melodieën gemakkelijker te volgen. Het is een sterke opening omdat de band meteen laat horen dat snelheid maar één middel is.
Ook Less and Less Human, O Savage Spirit vindt kracht in een directer ritme. Dat vormt een nuttig contrast met de drukkere passages op de rest van het album. De riffs blijven herkenbaar, ook wanneer de zang er fel doorheen snijdt. Spectral Wound maakt de nummers toegankelijk zonder hun harde rand af te vijlen.
De productie speelt daar een belangrijke rol in. Het geluid houdt genoeg ruwheid, maar de zwaardere gitaarpartijen en ruimere melodieën blijven allebei duidelijk. Aan het einde van Twelve Moons in Hell krijgt die ruimere kant bijzonder veel effect. De melodieën trekken het slot open en geven de plaat een overtuigende afronding.
De stijl blijft herkenbaar geworteld in traditionele blackmetal. Wie vooral onverwachte genrecombinaties zoekt, zal hier weinig van vinden. De kwaliteit zit in de afwerking binnen dat kader: de overgangen kloppen, de riffs blijven hangen en de muziek houdt energie over voor de laatste nummers. Songs of Blood and Mire is daardoor een bijzonder geslaagde plaat voor wie melodieuze blackmetal zoekt die niet aan felheid inlevert. Spectral Wound gebruikt vertrouwde middelen, maar speelt ze met genoeg overtuiging om de nummers voor zichzelf te laten spreken.
