A Diabolic Thirst
A Diabolic Thirst heeft de felheid van een band die geen tijd wil verliezen, maar zet zijn beste ideeën zorgvuldig neer. Spectral Wound gebruikt razendsnelle drums, scherpe zang en melodieën die boven de ruwe gitaren blijven hangen. Het geluid is hard zonder dat de nummers hun vorm verliezen.
Imperial Saison Noire komt meteen op snelheid. De gitaren zetten een duidelijke melodieuze lijn neer, terwijl de drums het nummer vooruit blijven duwen. De productie geeft die aanval genoeg ruimte: alles klinkt groot en ruw, maar de verschillende partijen blijven herkenbaar. Dat helpt de riffs meer dan een bewust onduidelijk geluid zou doen.
Frigid and Spellbound laat horen hoe goed de band binnen dat kader kan variëren. De dubbele gitaarlijnen maken de melodie rijker. Later verlaagt een akoestisch stuk de druk, zodat de terugkeer van de zware aanval meer effect heeft. De verandering voelt logisch omdat het nummer zijn richting behoudt.
Het langere Mausoleal Drift kiest een ander tempo. De opbouw vraagt meer geduld en niet ieder moment in de eerste helft is even spannend. Toch krijgt het wachten een overtuigend vervolg wanneer het gitaarwerk later ruimer en krachtiger wordt. Het nummer geeft de plaat een duidelijk rustiger middelpunt zonder de sfeer te verbreken.
Meer van zulke tempoverschillen hadden het geheel nog sterker kunnen maken. Een groot deel van het album blijft binnen een vergelijkbaar snelle en felle aanpak. Daar staat tegenover dat Spectral Wound precies weet hoe die aanpak zijn kracht behoudt: herkenbare riffs, goed geplaatste melodieën en een zangstem die de muziek scherp houdt. A Diabolic Thirst vernieuwt de blackmetal niet, maar werkt de bekende middelen bijzonder doeltreffend uit. Vooral de overgangen in Frigid and Spellbound laten horen hoeveel verschil goede keuzes binnen een vaste stijl kunnen maken.
