Below the Lights
Below the Lights laat Enslaved avontuurlijk klinken zonder de zware basis te verliezen. De gitaren hebben een droge, duidelijke klank en de nummers veranderen geregeld van richting. Harde zang krijgt gezelschap van melodieuzere stemmen, terwijl langere instrumentale stukken de muziek openbreken. De plaat blijft donker, maar heeft veel meer kleur dan haar ruwe buitenkant suggereert.
As Fire Swept Clean The Earth is een sterke opening. De riffs en ritmes blijven bewegen, en felle versnellingen geven de uitgebreide compositie genoeg aandrijving. Het voelt als een band die haar muzikale bereik vergroot zonder de aandacht voor een overtuigend nummer te verliezen.
The Dead Stare gaat verder in die richting. De scherpe gitaarpartijen maken plaats voor een langere, psychedelische ontwikkeling waarin orgelklanken en zang meer ruimte krijgen. De stevige riff eronder houdt het geheel bij elkaar. Het is een goed voorbeeld van hoe Enslaved ingewikkelder kan worden zonder zijn kracht weg te geven.
The Crossing en Queen Of Night trekken de instrumentale kant verder open. De gitaarpartijen bewegen soms onregelmatig, en de zang staat niet voortdurend op de voorgrond. Juist die afwisseling tussen een harde aanval en rustiger uitgewerkte passages maakt de plaat boeiend. Havenless geeft daar met zijn bezwerende zang nog een eigen accent aan.
Niet alles is even strak afgebakend. In het latere deel verliezen sommige stukken wat richting, en de lange passages hadden hier en daar korter gekund. De sterkste nummers laten echter overtuigend horen waarom die ruimte nodig is. Below the Lights combineert felle uitvoering met ideeën die zich mogen ontwikkelen. De ambities zijn groot, maar de beste riffs houden de muziek dichtbij. Dat maakt de plaat zowel een sterke metalervaring als een boeiend voorbeeld van een band die verder durft te kijken.
