Vikingligr Veldi
Vikingligr Veldi geeft Enslaved meteen een opvallend brede aanpak. De gitaren en drums hebben de felheid van vroege black metal, maar de melodieën en toetsen maken het geluid groter. De band houdt genoeg helderheid om de riffs herkenbaar te laten blijven. Daardoor ontstaat er naast de agressie ruimte voor een meer gedragen sfeer.
De lange composities bepalen het karakter. Lifandi Lif Undir Hamri blijft uitgebreid rond zijn ideeën bewegen. Dat levert spanning op, al kan de terugkerende toetsfiguur op den duur ook wat te nadrukkelijk worden. Het is een plaat die haar materiaal graag tijd geeft, soms meer dan de afzonderlijke passages nodig hebben.
Midgards Eldar gebruikt die ruimte overtuigender. De rustige opbouw en de steviger gitaarpartijen krijgen gezelschap van opvallende elektronische klanken. De muziek blijft zwaar, maar staat open voor iets vreemders dan alleen een riff die wordt herhaald. De overgangen geven het nummer genoeg eigen beweging om de lengte te dragen.
Heimdallr is directer en feller. De bas heeft er voldoende plaats om naast de gitaren iets toe te voegen, en het strakke drumwerk houdt de vaart vast. Norvegr sluit juist instrumentaal en met meer afstand af. Het tempo en de gedragen gitaarbewegingen geven de plaat een rustiger einde zonder de sombere sfeer los te laten.
De herhaling blijft de voornaamste beperking. Sterke riffs keren soms zo vaak terug dat hun effect afneemt. Toch maken de transparante klank en de stevige uitvoering het gemakkelijk om de muzikale ideeën te volgen. Vikingligr Veldi is geen volledig uitgekristalliseerde plaat, maar de eigen aanpak is al duidelijk. Enslaved verbindt scherpe black metal aan weidsere melodieën en vindt daar geregeld een overtuigend evenwicht in. Juist wanneer die twee kanten elkaar versterken, blijft de muziek ruim na de laatste aanslag hangen.
