Exercises in Futility
Exercises in Futility laat zien hoe krachtig herhaling kan zijn wanneer de details blijven bewegen. Mgła bouwt zijn blackmetal uit duidelijke gitaarpatronen, rauwe zang en drums die veel meer doen dan het tempo bewaken. De riffs zijn herkenbaar, maar krijgen steeds een andere nadruk door wat eromheen gebeurt.
Exercises in Futility I zet de toon met een opbouw die zijn kracht geleidelijk vergroot. De gitaren hoeven hun basis niet voortdurend te vervangen om toch een andere intensiteit te bereiken. De harde stem blijft daar dicht op zitten. Het nummer klinkt direct zonder al zijn mogelijkheden meteen prijs te geven.
In Exercises in Futility II wordt de wisseling tussen een zwaarder middentempo en snellere stukken bijzonder overtuigend. De gitaarmelodie houdt de delen met elkaar verbonden. De drums geven de overgang meer richting door veel aandacht aan de bekkens te besteden. Daardoor is het ritme niet alleen een ondergrond, maar een belangrijk deel van de melodieuze beweging.
Dat is nog duidelijker in Exercises in Futility V. De tragere passages krijgen een stevige groove, waarna de versnelling echt als een toename van kracht voelt. De afzonderlijke drums en bekkens blijven herkenbaar binnen het dichte geluid. Het spel is precies en rijk aan details, maar gaat niet met de aandacht van het nummer aan de haal.
De plaat houdt zich bewust binnen een beperkt stilistisch gebied. De zang verandert weinig van aard en de zes stukken gebruiken verwante middelen. Wie vooral grote verrassingen zoekt, zal zich daarop moeten instellen. Toch maakt Mgła die samenhang juist productief. De riffs hebben genoeg karakter en de kleine ritmische veranderingen geven ze telkens een ander effect. Exercises in Futility klinkt daardoor niet als een demonstratie van hoe veel een band kan toevoegen, maar van hoe goed hij kan kiezen wat een nummer nodig heeft.
