Two Hunters
Two Hunters bouwt zijn kracht op uit het verschil tussen rust en een volle aanval. Wolves in the Throne Room laat gitaren, drums en toetsen samen een groot geluid vormen, maar houdt ook ruimte voor zachtere stemmen en open passages. De plaat is fel genoeg om te blijven schuren. Tegelijk heeft ze een verdrietige, bijna warme kant die verder gaat dan alleen dreiging.
Dia Artio zet de sfeer langzaam neer. De instrumentale opening geeft klank en ritme ruimte voordat de drukte begint. Vastness And Sorrow maakt die omslag bijzonder overtuigend. De drums blijven aandringen, de gitaren vullen het geluid en de rauwe stem staat midden in het geheel. De spanning groeit door kleine veranderingen binnen een aanhoudend snelle beweging.
Cleansing kiest eerst voor een ander soort aandacht. De heldere vrouwenstem maakt de muziek zachter en menselijker, voordat de harde gitaren en drums opnieuw binnenkomen. Het contrast vergroot de kracht van beide kanten. De rustige passages hebben voldoende eigen betekenis om meer te zijn dan een aanloop naar het volgende zware stuk.
I Will Lay Down My Bones Among The Rocks And Roots brengt de aanpak uitgebreid samen. Heldere gitaarpartijen, verschillende ritmes en toetsen geven het lange nummer meerdere richtingen. De terugkeer van de vrouwenstem maakt het geheel nog ruimer. De muziek heeft tijd nodig om die onderdelen bij elkaar te brengen, maar vindt daar een overtuigende samenhang in.
Die lange vorm vraagt wel aandacht. Wie vooral korte, afgeronde nummers zoekt, krijgt hier weinig snelle antwoorden. De rauwe zang blijft eveneens een stevige drempel. Toch gebruikt Two Hunters zijn speelduur met een duidelijk muzikaal doel. De plaat laat intensiteit groeien en neemt daarna genoeg afstand om de volgende aanval weer gewicht te geven. Dat maakt haar veel meer dan een aaneenschakeling van harde riffs.
