Algleymi
Algleymi maakt de chaos van Misþyrming duidelijker zonder haar ongevaarlijk te maken. De riffs blijven scherp en verwrongen, maar de melodieën krijgen meer ruimte en de ritmes veranderen vaker van karakter. De IJslandse band houdt zijn black metal daardoor intens, terwijl de songs beter hun eigen richting kunnen kiezen.
Orgia zet de toon met een felle aanval en hoog gitaarwerk dat boven de onrust uitkomt. De melodische lijnen nemen de zwaarte niet weg. Ze geven haar juist een duidelijker vorm. De toetsen werken op de achtergrond en vergroten de sfeer zonder de gitaren naar een bijrol te schuiven.
Verderop wordt de ritmische aanpak losser. De band kan in een stevig middentempo stappen en bijna rockend bewegen, om daarna de agressie weer op te voeren. Het zijn duidelijke verschillen die toch bij dezelfde muziek blijven horen. De riffs behouden genoeg dreiging om de toegankelijkere stukken niet als een makkelijke uitweg te laten voelen.
Hælið maakt ruimte als een kort, somber instrumentaal rustpunt. De onderbreking geeft de zwaardere songs eromheen meer betekenis. Aan het einde trekt Alsæla de spanning weer stevig aan, met overheersende gitaren en onderbrekingen die de woede even anders kleuren. Het titelnummer houdt de melodische duisternis daarna overtuigend vast.
Dit is nog steeds muziek die flink wat aandacht vraagt. De dissonante klanken en felle voordracht blijven nadrukkelijk aanwezig. Misþyrming maakt de muziek beter te volgen zonder alle weerstand eruit te halen.
Die balans is de grote kracht van Algleymi. De band combineert brute aanval, vreemde harmonieën en af en toe een behoorlijk pakkende beweging tot een samenhangende plaat. Het album hoeft niet voortdurend op maximale snelheid te spelen om gevaarlijk te blijven. Juist de afwisseling maakt de terugkerende uitbarstingen overtuigender.
