Rare Field Ceiling
Rare Field Ceiling is een plaat die eerst als geheel indruk maakt en daarna pas zijn details prijsgeeft. De gitaren van Yellow Eyes draaien om elkaar heen, de drums vullen de ruimte en de zang zit midden in dat rumoer. Er is melodie genoeg, maar die volgt zelden de gemakkelijkste route. Juist wanneer een patroon vertrouwd begint te worden, buigt het af.
Warmth Trance Reversal opent met die spanning tussen herkenbaarheid en onrust. Snelle drums en heldere gitaarlijnen lijken een duidelijke richting aan te geven. Vervolgens veranderen de verhoudingen en moet je opnieuw zoeken naar houvast. Nutrient Painting werkt met een vergelijkbare opeenvolging van ideeën, waarbij de ritmes minstens zo belangrijk zijn als het gitaarwerk.
Het titelnummer laat bijzonder goed horen hoe Yellow Eyes verwachtingen gebruikt. Een eenvoudige drumfiguur en klinkende gitaar zetten iets stevigs neer, waarna die basis uiteenvalt en in haperende bewegingen verdergaat. No Dust heeft ondertussen een ritmische aantrekkingskracht die onder alle vervorming herkenbaar blijft. De plaat is ingewikkeld, maar blijft ook lichamelijk werken.
Overgangen met stemmen en andere losse geluiden verbinden de stukken. Maritime Flare maakt die kant van de muziek groter. Het slot laat koorzang en gitaren meer ruimte innemen en voelt daardoor als een voortzetting van wat eerder tussen de nummers gebeurde. De sfeer is zorgvuldig door de hele plaat heen opgebouwd.
Die samenhang heeft wel een prijs. Afzonderlijke riffs blijven niet altijd direct hangen, en de zang voegt minder onderscheid toe dan de gitaren en drums. Rare Field Ceiling vraagt geduld. Wie dat geeft, krijgt een sterke blackmetalplaat waarin scherpte en melodie elkaar voortdurend veranderen. Yellow Eyes vindt genoeg eigen beweging binnen het genre om geen grote uitstapjes nodig te hebben.
