Immersion Trench Reverie
Immersion Trench Reverie geeft je weinig ruimte om achterover te leunen. Yellow Eyes stapelt gitaarlijnen op elkaar, laat de drums stevig doorwerken en zet daar een schrille stem tussen. Toch bestaat de plaat niet alleen uit drukte. Onder dat onrustige oppervlak bewegen melodieën die verdriet en iets hoopvols tegelijk kunnen hebben. Die combinatie maakt deze black metal zo boeiend.
Old Alpine Pang maakt de aanpak meteen duidelijk. De riffs hebben scherpe hoeken, maar verdwijnen niet in een onleesbare massa. Ze blijven zich ontwikkelen terwijl het geheel donker en beklemmend wordt. Het is muziek die aandacht vraagt voor wat de gitaren naast elkaar doen. Een eenvoudig refrein dat alles samenvat hoef je niet te verwachten.
Shrillness in the Heated Grass biedt het beste houvast. Een herkenbare melodie wordt meegenomen door tragere bewegingen en snelle uitbarstingen, totdat ze in een andere vorm terugkomt. De klokken en stemmen aan het einde geven de spanning daarna even ruimte. Het titelnummer houdt juist ook met geschreeuw en snelle drums een afstandelijke, sombere sfeer vast.
De veldopnames zijn meer dan versiering. De klokken, honden en koorzang uit Siberië plaatsen de muziek in een concrete omgeving. Tussen de volle arrangementen zorgen die geluiden voor korte overgangen, zonder dat de plaat uiteenvalt in metalnummers en losse sfeerfragmenten.
Niet iedere compositie laat zich even gemakkelijk onthouden. Vooral in het begin kan de opeenstapeling van riffs het verschil tussen de nummers verhullen. De schurende zang maakt de kennismaking ook niet vriendelijker. Daar staat tegenover dat Yellow Eyes de spanning vasthoudt zonder alleen op snelheid te vertrouwen. Immersion Trench Reverie is donker en veeleisend, maar heeft genoeg beweging en melodie om veel meer te worden dan een oefening in somberheid.
