Diotima
Bij Krallice betekent samenspel veel meer dan tegelijk dezelfde riff spelen. Diotima laat de gitaren, bas en drums voortdurend andere verhoudingen aannemen. Soms bewegen ze samen, dan weer trekken afzonderlijke lijnen hun eigen kant op. Het resultaat is technisch veeleisende black metal met meer samenhang dan de hoeveelheid noten aanvankelijk doet vermoeden.
De basis blijft fel. Snel aangeslagen gitaren, aanhoudende drums en twee verschillende soorten rauwe zang geven de plaat gewicht. De diepere stem van Nick McMaster maakt daarbij een duidelijk verschil naast de scherpere uitbarstingen van Mick Barr. Ook de bas heeft een volwaardige plaats in het geluid. Die ondersteunt de drukte en brengt er eigen beweging in aan.
Het titelnummer is een goed vertrekpunt. De melodieën krijgen een herkenbare vorm, terwijl de ritmes en gitaarpartijen blijven verschuiven. Krallice maakt het ingewikkeld zonder de emotie volledig kwijt te raken. Litany of Regrets kiest voor een meer afgemeten beweging. De instrumenten houden een onrustige spanning vast die niet zomaar netjes wordt opgelost.
Telluric Rings verbindt brede harmonieën aan een hardere versnelling richting het einde. Dust and Light sluit vervolgens af met een ruimere, melodieuze sfeer die door de scherpe stem wordt onderbroken. Juist dat evenwicht tussen gezamenlijke beweging en individuele bijdragen maakt het laatste deel overtuigend.
De lengte blijft een drempel. Ruim een uur intensief samenspel kan vermoeien, zeker wanneer de kleine veranderingen nog niet opvallen. Niet ieder stuk maakt zijn richting meteen duidelijk. Toch is de technische vaardigheid hier meer dan een doel op zichzelf. Diotima gebruikt die beheersing om druk, melodie en spanning door elkaar te laten lopen. Het is geen gemakkelijke plaat, maar de beste passages geven de inspanning een duidelijk muzikaal doel.
