Melodoria
Black Map maakt op Melodoria ruimte voor sfeer zonder de zware gitaren los te laten. Het derde album van het trio uit San Francisco zit tussen alternatieve rock en post-hardcore. Onder heldere zangmelodieën zitten genoeg details om aandachtiger luisteren te belonen. De songs zijn toegankelijk, ook als ze tijd nemen om ter zake te komen.
“Chasms” opent sterk. De riff heeft meteen kracht en de drums voegen er details onder toe. Die combinatie staat centraal. Black Map wil dat songs snel raken, maar laat ook interessante partijen rond de hoofdhook bestaan. Het spel dient de track en wordt geen losse technische demonstratie.
Ben Flanagans zang is een grote kwaliteit. Zijn stem blijft helder en expressief tegenover zware arrangementen. De bas draagt een aanzienlijk deel van hun gewicht. Mark Engles geeft de gitaren zowel ruimte als spierkracht. De rustige klanken zijn belangrijk. Ze laten de band groter klinken dan een aaneenschakeling van luide riffs zou doen.
“Capture The Flag” toont de extra beweging goed. Gitaarfiguren en onregelmatige ritmische accenten maken een bekende rockstructuur boeiender. “Left For Dead” zoekt een andere spanning en zet melodieuze passages tegenover ruwer geluid. Geen van beide heeft een lange solo of plotselinge genresprong nodig voor een eigen karakter.
Ook elders staan sterke hooks, vooral in “Witching Hour”. “Burnout (Do You Mind?)” brengt met akoestische gitaar een welkome afwisseling voordat het zware spel terugkeert. Door dat contrast groeit het arrangement natuurlijk. Het hoeft niet voortdurend hard te zijn om indruk te maken.
De terughoudendheid is niet altijd voordelig. Het tempo van de hele plaat wordt soms te gelijkmatig. Ondanks sterke afzonderlijke partijen gaan sommige songs op elkaar lijken. Melodoria verfijnt Black Maps geluid eerder dan dat het verandert. Wie een grote koerswijziging zoekt, vindt het misschien voorzichtig.
Toch geven de melodieën, forse bas en doordachte gitaren een overtuigende identiteit. De beste songs bieden toegankelijke zware rock met meer diepte dan hun directe refreinen eerst doen vermoeden. Een scherpere tempowisseling had het geheel geholpen. Het sterkste materiaal is de ontdekking waard.
