Exclamation
Chin Up! noemt zichzelf een positieve poppunkband. Over dat popgedeelte twijfel ik nog een beetje, maar punk is het zeker. De band wil vooral positiviteit verspreiden, plezier maken en je best blijven doen, ook als het leven, de wereld en zelfs je eigen lichaam lijken tegen te werken.
Toen ze ons over dit album berichtten, heb ik het meteen op TiDAL opgezocht. Er komen hier ook aanvragen binnen van bands die niet zo goed zijn, of gewoon niet mijn smaak. Die wijs ik vriendelijk af. Dat je deze recensie leest, is dus alvast goed nieuws.
Het album begint sterk met Straight to the point. Het nummer duurt 26 seconden. Daarmee is er eigenlijk al genoeg over gezegd.
Het tweede nummer, of in zekere zin het eerste echte nummer, heet Premature rigor mortis. De tekst komt neer op: ook al voel ik me vandaag een lijk, niets zal me tegenhouden. Precies dat optimisme waar de band het over had. Goed nummer. Na een bezoek aan de sportschool voel ik me ook vaak zo, dus ik snap het wel.
Dan No one like me. Dit klinkt iets meer als pop dan de voorgaande nummers, zonder ver van de punkrockbasis af te dwalen. Muzikaal blijft het boeiend. Waar punk soms wat eentonig kan worden, gebruikt Chin Up! onderbrekingen en andere muzikale ingrepen om de spanning vast te houden.
The ballad of burnt pizza. Mooi, dat keurig Britse burnt in de titel. Ook dit is weer een bijzonder aanstekelijk nummer. Het verhaal erachter is dat de bandleden bijna hun flat in brand zetten. Dat doet een beetje denken aan Smoke on the Water van Deep Purple, al vermoed ik dat er hier geen lichtpistolen aan te pas kwamen.
Ik hoor ook invloeden van Bowling For Soup en Toy Dolls. Invloeden, geen kopieën: Chin Up! heeft duidelijk een eigen stijl, en daar wil ik niets aan afdoen. Hou je van die bands, dan kan ik me haast niet voorstellen dat Chin Up! je niet bevalt.
Alleen al de titel Sunbathing in the rain klinkt behoorlijk Schots. Muzikaal hoor ik er ska in. Zou dat van gastartiest Minches komen? De band geeft zelf uitleg: voor dit nummer vroegen ze vrienden uit de Schotse alternatieve scene. Bonnie Ross van David Delinquent & the IOU's speelt saxofoon, Davie Snakes van The Guillotines trompet en trombone, en 8-bit-pop-metal-rapper Minches verzorgt gastzang. Mysterie opgelost.
Short fuse is kort. Erg kort. Vier seconden, om precies te zijn. Met twee van zulke tussendoortjes hebben ze een EP dus tot album gepromoveerd. Slim bekeken, heren.
That's a peddlin' is een echte punkrocksong. Op sommige momenten moet ik aan Green Day denken. Niet vanwege het geluid, begrijp me goed, maar de timing heeft iets vergelijkbaars. Inmiddels is wel duidelijk dat deze band iets in huis heeft. Ze zijn gewoon erg goed, en dit is geen verzameling van negen inwisselbare nummers.
Drive voelt veel persoonlijker. Wat de inhoud betreft sluit het enigszins aan op Premature rigor mortis, al klinkt het anders.
Dan rest Bring out your dead, een geweldig nummer geïnspireerd op de bekende sketch van Monty Python. Heeft Chin Up! daarmee de heilige graal gevonden?
De plaat is kort, maar erg goed. Zoals gezegd is het door de korte tussendoortjes technisch gezien een album in plaats van een EP. Album klinkt natuurlijk ook net wat indrukwekkender, dus ik begrijp het wel.
Deze recensie schrijven was echt leuk. De band heeft op het moment van schrijven 350 maandelijkse Spotify-luisteraars, maar nog geen enkele fan op TiDAL. Na mijn klik op Volgen is dat er één. Hopelijk de eerste van velen, want Chin Up! verdient meer aandacht.
Woon je in Schotland, ga dan vooral eens naar een optreden. Ik heb me laten vertellen dat de band al op een paar lokale festivals staat, zelfs tussen de metalbands. De volgende keer dat ik in Schotland ben, bekijk ik zeker de concertagenda.
