Dissolution Wave
Dissolution Wave geeft Cloakrooms grote gitaargeluid een compactere en gevarieerdere verzameling songs. De zware klanken blijven, maar één stemming hoeft niet meer alles te dragen. Doyle Martins zang staat vaak duidelijker vooraan en veranderende ritmes helpen de melodieën bewegen. De plaat is toegankelijker zonder het eigen gewicht van de band kwijt te raken.
Lost Meaning zet die aanpak snel neer. Een korte inzet van drums en gitaar leidt meteen naar de song. Vervormde bas en een brede melodische omgeving geven de muziek formaat. Het introduceert de gezochte balans sterk.
A Force At Play kiest een lichtere, directere route. De compacte popvorm maakt de zangmelodie makkelijk te volgen. Een gitaarsolo met bends geeft het arrangement een extra aandachtspunt. De song blijft binnen het geluid van de band passen.
Fear of Being Fixed keert terug naar zwaarder terrein. Akoestische gitaar geeft daarbinnen een onverwachte kleur. De zachtere stem zorgt voor nog een contrast zonder kracht weg te nemen. Cloakroom werkt hier effectief, doordat de extra klank het arrangement verandert en niet alleen voller maakt.
Doubts gaat verder met de rustige invloed. Onder de effecten ligt een zachte, countryachtige song. Zwevende toetsen maken de klank minder vertrouwd. Het is een van de sterkste stemmingswisselingen. Ook het latere gedeelte, met Lambspring en Dissembler, blijft beter boeien dan sommige eerdere songs.
Door die wisselvalligheid voelt het geheel nog niet helemaal af. Enkele passages scheppen een aantrekkelijke sfeer zonder een even sterke melodie achter te laten. De stem verdwijnt soms nog in het omringende geluid. Een duidelijker structuur maakt niet iedere song meteen toegankelijk. Sommige kleine details krijgen pas betekenis wanneer de grote gitaren niet langer alle aandacht opeisen.
Toch laat Dissolution Wave overtuigend horen waarom een gerichter Cloakroom werkt. De beste songs gebruiken warmte, vervorming en melodische ruimte met een duidelijk doel.
