Pink Lemonade
Pink Lemonade brengt Closure in Moscow naar een kleurrijke mix van progressieve rock, funk en psychedelische pop. De gitaren blijven snel bewegen. De ritmesectie geeft veel meer dansgevoel. Christopher de Cinques zang past goed: melodieuze warmte en theatrale kracht wisselen. Het is gedurfd en vindt opwinding in koersveranderingen.
Neoprene Byzantine en Dinosaur Boss Battle laten de aanpak natuurlijk werken. De gitaren zijn los en kleurrijk. Wisselwerking tussen stemmen geeft de drukke arrangementen persoonlijkheid. Er zitten veel instrumentale details in. De aantrekkingskracht komt ook uit hoe de muzikanten samen bewegen.
Seeds of Gold geeft een duidelijker popmiddelpunt. Bas en drums maken de melodieën levendig en uitnodigend. Een ongewone muzikale omgeving kan dus directe fysieke energie hebben. Niet ieder idee hoeft een moeilijke puzzel te worden.
Het rustige materiaal verandert de stemming. Mauerbauertraurigkeit gebruikt ruime gitaar en piano om intensiteit te verminderen. Een geduldig melodisch karakter komt naar voren. Beckon Fire kiest trager, door beats geleid geluid met triphopinvloed. De contrasten brengen meer dan heldere gitaarpassages alleen.
Variatie geeft ook problemen. Zangeffecten, samples en abrupte wisselingen leiden soms af van het spel in plaats van toe te voegen. Sommige ideeën zijn minder uitgewerkt dan de omliggende ambitie doet vermoeden. Vooral het afsluitende Japanse popstuk past moeilijk. De lichte elektronica is misschien vermakelijk, maar het slot bevredigt minder dan het sterke materiaal verdient.
Daardoor is Pink Lemonade makkelijker in delen te bewonderen dan zonder voorbehoud te omarmen. De beste songs hebben sterke grooves, zelfverzekerde zang en avontuurlijkheid die eigenheid geeft. In volle arrangementen werkt dezelfde vrijheid tegen de band. Het blijft levendig en de moeite waard. Een stevigere selectie had die persoonlijkheid effectiever gemaakt.
