Inflamed Rides
Inflamed Rides introduceert O.R.k. met korte, veranderlijke songs. Het wordt geen lange demonstratie van progtechniek. Zware gitaren, akoestische passages en psychedelische details worden doelgericht verbonden. De muziek is vaak donker. Doordat de arrangementen blijven bewegen, krijgt de plaat genoeg variatie om niet één lange stemming te worden.
Jellyfish opent sterk. Riffs veranderen van richting boven een actieve drumbasis. LEF geeft de song met zijn stem een ongemakkelijk karakter. De toegankelijke vorm blijft in balans met de vreemde klanken eromheen. De band kan verschillende ideeën overtuigend in weinig ruimte onderbrengen.
Pyre vertraagt en maakt het geluid sfeervoller. Funfair kiest daarna een donkere akoestische wending. De rustige instrumenten doen meer dan gaten tussen zware stukken vullen. Ze geven de plaat een ander soort spanning. De veranderingen worden zo onderdeel van de composities.
Breakdown pakt harder en krachtiger uit. Dream of Black Dust en Funny Games brengen een losser ritme met jazzinvloeden. De onregelmatige pianoopening van dat laatste nummer heeft tijd nodig om in de groove te vallen. De bereidheid om van karakter te veranderen boeit, ook wanneer de aansluitingen niet helemaal soepel zijn.
Er zijn beperkingen. Bed of Stones doet er langer over om overtuigend richting te vinden. Sommige bewerkte zang maakt de woorden moeilijk te volgen. Het spel is sterk. De minder directe passages communiceren alleen niet altijd zo duidelijk als de beste riffs en melodieën.
Het gevoel van muzikanten die op elkaar reageren houdt de plaat samen. Ze kunnen krachtig, ruimtelijk of onvoorspelbaar klinken zonder hun ambitie met lange solo's te bewijzen. Psychedelische en progressieve elementen geven karakter. Een herkenbare rockbasis blijft aanwezig.
Inflamed Rides is een vindingrijke kennismaking met een paar wisselvallige momenten. De sterkste passages vinden een eigen balans tussen gewicht en sfeer. Wie avontuurlijke gitaarmuziek in een bondige vorm zoekt, kan hier veel aan hebben.
