Soft Hell
Soft Hell stuurt Closure In Moscow naar een soepelere vorm van progressieve rock. Scherpe wisselingen en rusteloze energie blijven aanwezig. Funkritmes, popmelodieën en warme zanglagen krijgen alleen meer ruimte. Binnen iedere song gebeurt veel, ook als de band in een ontspannen groove blijft. De combinatie werkt het best wanneer het ritme mag leiden.
Jaeger Bomb is een levendige introductie. Hoekige timing en elektronische details zitten in een directe opener. Primal Sinister volgt zelfverzekerd. De gitaarbreaks en stevige baslijn trekken de song fysiek vooruit. De zang blijft dicht bij een groot rockrefrein. Hier hoor je bijzonder duidelijk hoe de band gedetailleerd spel makkelijk kan laten klinken.
Elders worden de randen zachter. Holy Rush heeft een dansbare puls. Het titelnummer gaat verder de ruimte tussen rock en R&B in. Keeper of the Lake brengt een rustigere tempowisseling. Gitaar, bas en drums blijven actief. Vaak spelen ze rond de zang in plaats van de song over te willen nemen.
Soms beperkt die zorgvuldigheid ook. Absolute Terror Field heeft aantrekkelijke klanken en een goed aanwezige bas, maar de voortgang overtuigt minder dan de details. Delen in het midden houden te lang dezelfde stemming aan. Sommige songs beginnen met zang en toetsen op een manier die vertrouwd gaat voelen. De productie kan de gitaren vlakker laten klinken dan de arrangementen lijken te vragen.
De latere tracks brengen richting terug. Don Juan Triumphant geeft de gitaar een uitgebreidere rol. Lovelash herstelt de vaart voordat het zachtere My Dearest Kate afsluit. Het einde past bij de emotionelere, minder gejaagde aanpak, al kon het totale verloop strakker.
Soft Hell overtuigt het meest met grooves, stemmen en kleine instrumentale details. Het is niet zo direct spannend als de helderste momenten beloven. Onder het gladde oppervlak werkt wel een band met een eigen karakter. Liefhebbers van melodieuze progressieve rock met een voorliefde voor funk zullen genoeg vinden om naar terug te keren.
