Koi No Yokan
De overgang van het rustige begin van Leathers naar de volle gitaarinzet is een van de sterkste momenten op Koi No Yokan. Deftones maakt de omslag plotseling, maar niet willekeurig. De zachte klank wekt verwachting en Chino Moreno geeft de zware inzet met zijn stem een emotionele richting. Die verbinding tussen sfeer en kracht vindt de band op de hele plaat.
Swerve City opent directer, met een compacte gitaarfiguur en duidelijke zangmelodie. Abe Cunningham geeft de fysieke groove met zijn drums een soepele beweging onder het gewicht. Romantic Dreams verandert de ritmische vorm rond de melodie, zodat het refrein ruimer voelt wanneer het verschijnt. Het spel is beheerst, maar de songs blijven ontladen in plaats van door hun opbouw beperkt te worden.
Het langere Tempest laat de stemming geleidelijk groeien. Moreno krijgt ruimte om suggestief te blijven en de terugkerende gitaarbeweging geeft het arrangement houvast. Rosemary maakt die ruimte nog groter. Aangehouden klanken bereiden zware delen voor, met Frank Delgado's achtergronddetails als verbinding. Stephen Carpenter voorkomt met lage gitaren dat de open passages gewichtloos worden. Sergio Vega voegt daar met zijn bas extra beweging aan toe.
De gelijkmatigheid is knap, al vervalt de plaat soms in de bekende groei van een ingehouden couplet naar een groot refrein. Sommige gebaren zijn herkenbaarder dan de afzonderlijke frasen die ze dragen. De beste songs doorbreken dat met eigen gitaarvormen en goed geplaatste klankwisselingen. Goon Squad valt laat steviger aan en What Happened to You? sluit beschouwender af. De kracht zit in hoe volledig Deftones het bekende muzikale terrein bewoont. Niet elk onderdeel hoeft te veranderen om betekenis te vinden. Timing, sfeer en het precieze raakpunt tussen melodie en zwaar ritme maken het verschil.
