private music
Deftones heeft een geluid dat je snel herkent. Lage gitaren, ruimte rond Chino Moreno's stem en songs die tegelijk kalm en bedreigend kunnen voelen. private music werkt doordat de band binnen dat geluid nog steeds iets interessants vindt.
my mind is a mountain begint zwaar genoeg om het punt meteen te maken. Abe Cunninghams drums houden de muziek onder de wazige zang in beweging. locked club zet die energie voort. De gitaren zijn zwaar, maar het ritme geeft ze beweging. Je wordt er sterk aan herinnerd hoeveel de drums bijdragen aan de identiteit van de band.
Op ecdysis en infinite source krijgt de bas een drijvender rol. Vooral die laatste is een hoogtepunt. Gitaardetails en zangharmonieën geven de aanstekelijke melodie een licht onrustig karakter. Het blijft aantrekkelijk zonder te netjes te worden. Deftones kan goed een beetje wrijving binnen een heel aansprekende melodie laten bestaan.
milk of the madonna geeft opnieuw een energiestoot. Moreno's zang stijgt boven de gitaren uit zonder ze glad te strijken. Het nummer haalt veel uit die spanning. Het spel klinkt verbonden: de instrumenten hebben elk een taak en lijken niet alleen op het volgende refrein te wachten.
Er is ook een zachtere kant. i think about you all the time biedt een kwetsbaarder moment. departing the body kiest een bredere, donkere route naar het einde. Die veranderingen tellen mee omdat ze het zware materiaal een tegenwicht geven.
De voornaamste beperking is duidelijk. Wie een totaal ander Deftones-album hoopt te horen, komt bekend terrein tegen. De aantrekkingskracht ligt in de songs en de beheersing van het geluid, niet in een grote koerswijziging.
Met zulke overtuigende nummers is dat genoeg. private music heeft gewicht, sfeer en sterke melodieën. De ritmesectie doet veel meer dan de gitaren ondersteunen. Een vertrouwde klank voelt zo weer vol mogelijkheden.
