The Darker Side of Nonsense
The Darker Side of Nonsense kiest direct voor zware riffs en krachtige zang. Dry Kill Logic geeft de gitaren veel gewicht en de ritmes een fysieke kracht. Cliff Rigano wisselt ruwe aanvallen af met melodieuzere zang. De plaat kan goed druk opbouwen. Het lukt minder goed om daarmee buiten het vertrouwde numetalgeluid te komen.
Nightmare zet de aanpak snel neer. Stem en gitaren komen hard binnen. Rot vindt binnen dezelfde agressieve klank een ander sterk ritme. De band heeft geen ingewikkelde arrangementen nodig om deze uitvoeringen te laten aankomen.
Pain geeft Rigano meer ruimte voor variatie. De wisselingen tussen zingen en schreeuwen zorgen voor contrast boven de vaste zware basis. De verschillende zangvormen maken het interessanter dan een song die voortdurend even agressief blijft.
A Better Man Than Me opent effectief met drums. Het samenspel tussen gitaar en drums geeft de zware passages een stevige vorm. Daardoor biedt de plaat ook buiten de centrale klank nog iets om te volgen.
Track 13 verandert de omgeving duidelijker. Rigano's ingetogen zang creëert ruimte voordat de zware begeleiding terugkeert. Dat geeft het bekende contrast een goede functie. Het latere Goodnight sluit rustig af en toont na alle kracht een andere kant van de band.
Het grootste probleem is dat verschillende songs weinig eigenheid hebben. De agressie overtuigt, maar bekende riffs en terugkerende structuren houden de plaat dicht bij ander werk in dezelfde stijl. Meer onderscheidende melodieuze ideeën zouden de sterkste uitvoeringen meer inhoud geven.
Liefhebbers van de zware kant van nu metal kunnen hier toch genoeg vinden. Drums, stevige gitaren en zangwisselingen leveren verschillende goede momenten op. The Darker Side of Nonsense is een degelijke plaat binnen vrij smalle grenzen. Vooral kleine muzikale details geven de kracht soms een eigen vorm.
