Two
Two maakt Earshots zware rock helder en toegankelijk. Gitaren hebben gewicht, drums geven een stevige basis en Will Martin brengt melodie in het donkere decor. Het tweede album heeft effectieve momenten en blijft wisselvallig. Sterk spel en degelijke productie kunnen vertrouwde songs niet altijd eigen persoonlijkheid geven.
Wait opent direct met een krachtige riff en duidelijk refrein. Het bandgeluid staat snel. Voor het einde vermindert herhaling de impact al. Someone geeft Martin opnieuw gelegenheid om te leiden. Zijn aangehouden noten maken indruk. De instrumentale ideeën eromheen blijven minder hangen.
Rotten Inside vindt een betere balans. Effecten geven de gitaar een andere binnenkomst. De beweging tussen couplet en refrein laat meer melodie in het spel. De sterkste ideeën worden te lang herhaald. Toch hebben ze genoeg karakter voor een van de boeiendere passages.
In het midden zitten zinvolle veranderingen. Down maakt het verschil tussen lead- en ritmegitaar duidelijker en geeft zijn snelle aanpak beweging. Nice to Feel the Sun laat de basgroove en geduldige introductie een andere stemming bouwen. De band kan interesse toevoegen zonder de muziek moeilijk te maken.
Martins zang blijft een kwaliteit. De gelijkenis met bekende alternatieve-metalstemmen trekt soms wel aandacht van de songs weg. Het grotere probleem zijn voorspelbare routes van rustige coupletten naar luide refreinen. Meerdere tracks zijn vakkundig zonder veel reden te geven om ze te onderscheiden.
Control eindigt sterker. Snel tempo, nadrukkelijke bas en een korte akoestische verandering halverwege variëren rond een memorabele gitaarpartij. Het toont wat Earshot kan wanneer details een hele song dienen. Two heeft genoeg hooks en energie voor liefhebbers van melodieuze zware rock. De beste momenten verdienen een plaat die ook eromheen gelijkmatiger een eigen gezicht heeft.
