Carolina
Carolina zet gepolijste countryrock rond de songs van Eric Church over verlangen, teleurstelling en het gewone leven. Gitaren zijn luid, ritmes stevig en de stem houdt met karakter alles toegankelijk. Minder overtuigend is het beeld van een gevaarlijke buitenstaander. Rustige momenten onthullen vaak een betere zanger dan de stoere pose toelaat.
Lotta Boot Left to Fill maakt dat duidelijk. Church daagt artiesten uit die het beeld van oude countryrebellen lenen. De heldere, krachtige omgeving maakt zijn eigen uitdaging niet bijzonder riskant. De inzet is er. De houding moet meer doen dan de muziek kan ondersteunen.
Where She Told Me to Go werkt beter. Woordspelingen leiden naar de teleurstelling van iemand die zelf een relatie heeft beschadigd. Spijt ligt Church beter dan herhaalde uitspraken over wild leven. Minder agressie geeft zijn voordracht ruimte voor de situatie.
Ook Longer Gone profiteert van lichtheid. De middentempogroove steunt de melodie in plaats van te overheersen. Het klinkt ontspannen. Smoke a Little Smoke geeft een eenvoudig idee met interessant ritme beweging. Jay Joyce kan persoonlijkheid toevoegen zonder alleen omvang te gebruiken.
Het titelnummer is weemoedig en bijzonder gefraseerd. Without You Here biedt helderdere pop. Beide passen bij de melodische kwaliteiten van Church. Those I've Loved sluit met herinneringen en gemiste kansen af. Persoonlijke zorgen raken verbonden met de waarde van songs zelf.
Elders wisselt het schrijfwerk. Love Your Love the Most somt bekende voorkeuren op in plaats van een concrete situatie te ontwikkelen. In zwaar materiaal strijden stemmen met grote gitaren en percussie om ruimte. Stoer willen klinken vermindert soms het karakter van de rustige songs.
Carolina is een wisselvallig maar waardevol tweede album. Spel en toegankelijke melodieën geven een stevige basis. De beste songs tonen een oplettender schrijver onder de poses. Minder kracht en meer vertrouwen in rustige details hadden het geheel sterker gemaakt.
